Emmanuelle Seigner

Wychowała się w rodzinie artystów. Jej ojciec jest fotografem, matka dziennikarką, a dziadek Louis Seigner i ciotka Francoise grali w Comedie Francaise. Emmanuelle uczyła się w szkole klasztornej. Od najwcześniejszych lat odznaczała się niezwykłą urodą i począwszy od czternastego roku życia poświęciła się karierze modelki. Dyskretniejsza od swojej siostry Mathilde, również aktorki, Emmanuelle rzadko występuje na dużym ekranie.

W kinie debiutowała w 1984 roku, na krótko pojawiając się w melodramacie "L'Annee des meduses". Jej prawdziwa kariera filmowa rozpoczyna się dzięki Jean-Luc Godardowi, który daje Seigner pierwszą prawdziwą rolę w "Detektywie" (1985). W tym kryminale aktorka wystąpiła u boku Johnny'ego Hallydaya, Nathalie Bay i Julie Delpy. Rok później zagrała młodą Zanon w dramacie "Cours privé". Następnie poznała polskiego reżysera Romana Polańskiego, który powierzył jej rolę w swoim thrillerze "Frantic" (1988). Zagrała w nim tajemniczą Paryżankę, która pomaga głównemu bohaterowi (Harrison Ford) w odnalezieniu porwanej żony. Praca z Polańskim przerodziła się w romans i w 1989 roku artyści pobrali się. Seigner pozostaje jego żoną po dziś dzień. Z Polańskim ma dwójkę dzieci: córkę Morganę i syna Elvisa.

Zanim aktorka zagrała w kolejnym filmie swojego męża, pojawiła się w 1990 roku we włoskiej produkcji "Il male oscuro". Dwa lata później jako obłudna i destrukcyjna femme fatale występuje w "Gorzkich godach" Polańskiego. Równie intrygująca, w "Le Sourir" (1994) Claude'a Millera sportretowała obiekt pożądania naiwnego Jean-Pierre'a Marielle'a. W 1996 roku występuje w komedii "Pourvu que ça dure", a rok później w "Nirvanie", filmie science-fiction z Christopherem Lambertem w roli głównej.

Następne lata przynoszą komedię kryminalną "La divine poursuite" (199&) oraz dramat "Placu Vendome" (1998). Za rolę burżujki w tym ostatnim filmie, do którego przygotowywała się na specjalnych kursach, rok później zostaje nominowana do Cezara dla Najlepszej Aktorki Drugoplanowej. Następnie, w 1999 roku już po raz trzeci gra u swojego męża w filmie "Dziewiąte wrota" wcielając się w ludzką postać diabła.

Tego samego lata aktorka pojawia się w amerykańskim thrillerze "Buddy Boy" w roli tajemniczej sąsiadki, a rok później w sensacyjnym "Złodzieju prędkości", w którym partnerują jej David Arquette i Famke Janssen. W 2001 roku wraca do włoskiej produkcji i występuje w komedii fantasy "Streghe verso nord".

Po dwóch latach przerwy Emmanuelle Seigner wraca do kina thrillerem "Pozory i złudzenia" w reżyserii François'a Hanssa i Arthura-Emmanuela Pierre'a. Jest to film przywołujący w pamięci "Gorzkie gody" Polańskiego. Seigner gra w nim Laurę, striptizerkę z nocnego klubu, która robi wyjątkowe wrażenie na jednym z gości. Przystojny, bogaty i elegancki Marco (Philippe Torreton) szybko proponuje jej małżeństwo. Laura postanawia porzucić dla niego dotychczasowe życie. Wychodząc z klubu po swoim ostatnim nocnym występie, ulega tragicznemu wypadkowi samochodowemu. W jego wyniku do końca życia pozostanie głucha i oszpecona bliznami. Zakochany Marco nie opuszcza jej w tragicznej sytuacji.

W 2003 roku aktorka wystąpiła także w portugalskim filmie "Os imortais", a na początku 2004 gra z Charlotte Gainsbourg, Yvanem Attalem, Alainem Chabat, Anouk Aimée, Claude'em Berri i Johnny Deppem we francuskim filmie "Ils se marierent et eurent beaucoup d'enfants". To drugie wspólne przedsięwzięcie Seigner i amerykańskie gwiazdora, z którym spotkała się na planie filmu "Dziewiąte wrota".

Aktorka zawsze starannie wybiera filmy, podobnie jak sztuki teatralne, w których się pojawia. W 2000 roku zagrała Julię w "Fernando Krapp m'a écrit cette lettre", a w 2003 roku pojawia się na afiszu dramatu "Laguna" u boku Charlesa Aznavoura.

(oprac. Alicja Gancarz
http://film.onet.pl/5462,1,osoba.html

powrót do strony głownej ...